May 012017
 

Lezers van dit blog zullen weten dat ik een groot voorstander ben van je boeken op zoveel mogelijk webwinkels verkopen. Maar waarom kies ik dan voor de uitgave van mijn eerste fictie boek toch om het eerst alleen exclusief te laten verschijnen op Amazon? En dan nog wel via het door mij zo gehate KDP Select?

Als je nog maar net begint met het schrijven en uitgeven van je eerste boek zijn er een aantal nadelen. Ten eerste ben je een nog onbekende schrijver, ten tweede zal je mailinglist waarschijnlijk nog niet erg gevulde zijn en ten derde is het nog maar afwachten of je boek wel leuk genoeg is.
Maar zijn deze nadelen genoeg om te kiezen voor exclusiviteit via Select?

Engelstalig boek
Laat ik eerst duidelijk maken dat ik schrijf in het Engels. Voor schrijvers die hun boeken uitbrengen in het Nederlands zijn de overwegingen om te kiezen voor Select lang zo sterk niet aanwezig. Ik zou zelfs zeggen helemaal niet aanwezig.
Schrijven Nederlandstalige schrijvers echter in het Engels, dan zullen zij, net als hun Engelstalige collega’s moeten overwegen of ze hun boeken in Select gaan plaatsen of niet.

Wat is KDP Select
KDP Select is een onderdeel van Kindle Direct Publishing, het zelf uitgeven platform van Amazon. Schrijvers kunnen zelf hun ebooks uitgeven op Amazon via KDP en daarbij kiezen om exclusief op Amazon hun ebook te verkopen of niet.
Kies je voor exclusiviteit, dan komen je ebooks uit via KDP Select en zullen ze tenminste drie maand lang alleen op Amazon te koop mogen zijn.

Er is veel discussie in de Engelstalige self-pubwereld of Select goed is of niet. Sommige schrijvers zweren erbij en hebben al hun ebooks exclusief alleen te koop op Amazon.
Anderen vinden het belangrijk niet met al hun geld op hetzelfde paard te wedden en laten hun boeken uit Select, zodat ze het ook uit kunnen geven via andere webwinkels als Kobo en de iStore.

Hekel aan Select
Ikzelf val dus in het laatste hierboven genoemde kamp. Ik heb een hekel aan Select en denk dat het slecht is voor de verkoop, marketing en diversiteit om maar via één webwinkel te koop te zijn. Ook al is Amazon de grootste webwinkel van de Engelstalige wereld.

Maar toch zet ik nu mijn eerste fictie ebook tenminste drie maanden exclusief te koop op Amazon. Waarom?

Soft launch
Dit is geen makkelijke beslissing is geweest, geloof me. Maar toen in de afgelopen paar maanden duidelijk werd dat het kort verhaal dat ik aan het schrijven ben als reader magnet, niet af zou komen voor de launch op 1 mei, besloot ik de officiële launch uit te stellen naar 1 december en op 1 mei alleen een ‘soft launch’ te hebben.

Een soft launch komt gewoonlijk een week of 2-3 voor de eigenlijke launch en wordt gebruikt om de leden van je mailinglist een voorproefje te geven, doordat je het ebook in die 2-3 weken goedkoper aanbiedt. Misschien laten ze zelf alvast wat reviews achter in die tijd. Bovendien geeft je jezelf de kans om alles goed te controleren en eventuele fouten te herstellen.
Tegen de tijd van de officiële launch is je ebook perfect, heeft het wellicht al een ‘also boughts’ vak en misschien al wel de ‘social proof’ die een boek nodig heeft in de vorm van reviews.

De periode van mijn soft launch duurt alleen niet drie weken, maar zeven maanden.

Meer tijd nodig
Omdat ik meer tijd nodig heb voor het schrijven van een reader magnet dan ik had verwacht en bovendien graag een automatische nieuwsbrief serie in elkaar wil zetten voor de aanmeldingen van mijn mailinglist, heb ik er dus voor gekozen om mijn ebook tóch al uit te brengen. Het is klaar, dus waarom zou ik dat niet doen.

In de komende tijd ga ik dus bezig met de reader magnet en nieuwsbrieven, alsook het schrijven van de eerste versie van deel 2.
Maar dat is nog geen reden te kiezen voor Select.

Experiment
Dat ik toch heb gekozen voor Select is omdat ik het me nu nog kan veroorloven te experimenteren. Pas in december zal het boek officieel uitkomen, met veel poespas en op zoveel mogelijk webwinkels.

Daar komt nog bij dat het simpelweg waar is wat ik bovenaan deze post schreef.
Ik mag dan wel zeven boeken hebben geschreven, dit is mijn eerste fictie boek en het komt uit onder een pseudoniem. Niemand heeft nog van Annie Appleton gehoord en of ze leuke boeken schrijft is nog maar af te wachten.
En op mijn mailinglist staan twee of drie aanmeldingen, waarvan eentje van mezelf als test.

Zoals het nu lijkt wil ik mijn eerste fictie boek zes maand in Select plaatsen. Ik kan dan gebruik maken van de mogelijkheden die Select biedt, waar ik anders niet voor in aanmerking kom, zoals het gratis aanbieden van het boek voor vijf dagen binnen 90 dagen. Dit in combinatie met wat lichte reclame en een tijdelijke reader magnet, zodat hopelijk mijn mailinglist gaat groeien.
Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren.

Andere self-pubbers
Schrijf je in het Engels, dan kun je overwegen om je ebook een poosje in Select te plaatsen. Houdt er rekening mee dat je er altijd minimaal drie maanden aan vast zit!
Kies je hiervoor, is het verstandig dit te doen vóórdat het is uitgegeven op andere webwinkels. Want door te kiezen voor Select ben je gedwongen je ebooks weg te halen van de andere webwinkels, met het gevolg dat je eventueel vergaarde recensies kwijtraakt.
Is het je eerste Engelse ebook, kun je dus overwegen een tijdelijk experiment te doen met Select, net als ik dat momenteel doe.

Ik zal nooit een fan worden van Select, want ik geloof domweg niet in de voordelen van alles bij één webwinkel onderbrengen. Het is in mijn ogen beter ook relaties op te bouwen met andere webwinkels zoals Kobo en Bol. Maar het kan volgens mij ook geen kwaad een kortdurend experiment te doen, die hopelijk wat naamsbekendheid oplevert voor de serie en Annie Appleton, en bovendien aanmeldingen voor de mailinglist. Wordt vervolgd!

Don’t Feed the Rat!, book 1 van de Jacob Hicks Murder Mysteries, is vanaf vandaag te koop op Amazon voor €0,99.

Aanverwante blogposts:

***

Illustraties via abonnement op iClipart

Mar 272017
 

Het hebben van een redacteur is een must voor self-pubbers, maar hoe ga je om met kritiek als jouw ‘kindje’ terugkomt vol met rode strepen en opmerkingen?

Stel je hebt maanden, zo niet jaren, gewerkt aan je boek en met veel zorg, geduld en passie is het geworden tot wat het is: een fantastische eerste versie, waar jij helemaal trots op bent. Je hebt je ziel en zaligheid gelegd in de creatie van dit masterpiece en het is zonder twijfel een van de beste boeken die ooit is geschreven.
Eigenlijk vindt je het onzin dat het moet worden nagekeken, want het is immers perfect? Maar je stuurt het toch naar een redacteur.

Na een aantal weken in spanning afwachten, komt je manuscript terug en tot je grote schrik is de redacteur helemaal niet zo lovend als je had gehoopt.
Wat doe je dan?
Geloof me dat ik weet hoe dit voelt, maar het enige wat je kunt doen is slikken en doorgaan. Helaas is dit niet makkelijk.

Doorbijten
Het is drie jaar geleden dat ik de woorden ‘The End’ zette onder mijn eerste fictie verhaal. Ondanks dat ik weinig ervaring had met fictie was het voor mijn gevoel toch wel aardig gelukt een mooi verhaal in elkaar te zetten.
Een kennis die schrijfcoach was, bood aan de tekst te lezen en ik was zeer benieuwd naar wat ze ervan zou vinden.

Groot was mijn schrik toen ik de email opende met het commentaar op mijn 20.000 woorden tellende verhaal. Te veel ‘tell’ en haast geen ‘show’, eindeloze beschrijvingen van de buurt die de vaart er helemaal uithaalden en het ergste, geen conflict!
Wauw.
Om eerlijk te zijn, ik kon haar de nek wel omdraaien. Ik was potverdorie bijna een jaar bezig geweest met dit verhaal en nu werd het helemaal onderuit gehaald. Stampvoetend liep ik door de kamer en terwijl ik haar in gedachten de meest vreselijke verwensingen naar het hoofd slingerde.

Maar na vijf minuten las ik het commentaar nog eens rustig door. Toen kwam ik er al snel achter dat ze gelijk had. Er was alleen maar ‘tell’ en geen ‘show’ in mijn verhaal. En het klopte dat ik de buurt uitgebreid beschreven had. En wat nog het meest klopte was dat het spannende verhaal dat ik had bedacht, helemaal niet zo spannend was. Er was inderdaad geen conflict en nu ik goed nadacht moest ik toegeven dat er in het hele boek eigenlijk niets gebeurde.

Moeilijk als het was besefte ik dat mijn boek nog lang niet af was en dat ik beter weer zo’n beetje van voren af aan kon beginnen.

Niet zo makkelijke als het lijkt
De meeste schrijvers schrijven hun verhalen met het idee dat het eens gelezen zal worden door anderen. Dit brengt al spanning met zich mee, want je wilt toch wel graag dat anderen je verhaal leuk gaan vinden.
Nu zal echt niet iedereen je verhaal leuk vinden, maar de kans bestaat dat dit eerder te maken heeft met dat ze je doelgroep niet zijn, dan dat jij een slechte schrijver bent.

Toch is het goed als schrijver een zekere immuniteit op te bouwen tegen kritiek. En daarmee bedoel ik dus niet dat je kritiek maar langs je heen moet laten glijden, zonder er iets mee te doen.
Soms kan kritiek opbouwend zijn en juist goed, zoals het geval met mijn eigen verhaal hierboven. Mijn schrijfcoach had 100% gelijk, hoe moeilijk het ook was dit te horen, maar uiteindelijk is mijn verhaal er wel duizend keer beter van geworden.

Met immuniteit tegen kritiek bedoel ik nog eens ook dat je als schrijver een dikke huid moet kweken, zodat je opbouwende kritiek leert herkennen voor wat het is: opbouwend.
En dat is niet gemakkelijk. Veel schrijvers worstelen sowieso al met hun zelfvertrouwen en dan ‘komt die kritiek er óók nog bij’.
Het hebben van een dikke huid is dan onontbeerlijk. De ‘aanval’ van je redacteur is namelijk niet persoonlijk bedoel, maar als hulpmiddel. Het is dus goed het te zien als leermoment, waar je ook wel degelijk iets van op kunt steken.

Niet alle kritiek hoef je ‘te nemen’
Een dikke huid zal je ook leren hoe je goede, opbouwende kritiek kunt leren onderscheiden van slechte kritiek.

Mijn eerste boek was een non-fictie boek over de architectuur en geschiedenis van de stad York in Engeland. Ongeveer twee maand voor het werd uitgegeven, werd het gelezen door een redacteur die achteraf gezien niet goed paste bij het genre.
In het gesprek waarin ze mij haar bevindingen meedeelde, zei ze doodleuk dat ik het boek beter kon herschrijven naar een verhaal over Armoede in de 19e eeuw. Dat had vast meer commercieel potentieel.
Wat?!
Ik was met stomheid geslagen. Ik had twee jaar keihard gewerkt om een leuk informatief boek in elkaar te zetten en bovendien was de datum voor de boekpresentatie al geprikt.

Ik zei haar dat ik over haar suggestie na zou denken en dat heb ik ook daadwerkelijk gedaan. Mijn conclusie was echter dat ik het boek zou uitgeven zoals ik het had geschreven, omdat ik volledig achter mijn eigen verhaal stond. Ik kon echt niet zien waarom ‘armoede in de 19e eeuw’ meer commercieel succes zou brengen dan een informatief boek over York, met veel foto’s en duidelijke aanwijzingen waar de lezer overblijfselen van de Romeinen en Vikingen in het huidige straatbeeld konden terugvinden.

En ik ben blij dat ik daarvoor koos, want vanaf de presentatie werd het boek een lokale bestseller, waardoor ik bovendien in één nacht expert werd en lezingen mocht gaan geven over het onderwerp.
Lekker puh, dacht ik toen.

Het belangrijkste wat ik leerde van dit voorval was dat ik als schrijven het laatste woord heb over mijn eigen verhaal. Maar ik leerde ook dat het belangrijk is eerlijk te zijn tegenover jezelf en goed na te denken voor je kritiek van je redacteur in de wind gooit.

Het hebben van een redacteur als self-pubber is dus een must, maar het is goed jezelf van te voren te wapenen tegen wat er komen gaat. Kweek een dikke huid, besef dat kritiek in de meeste gevallen opbouwend is bedoeld en leer te herkennen wanneer jet het echt naast je neer kunt leggen.
Het is een leerproces dat iedere schrijver door moet maken, maar waar je als het goed is sterker en steviger in je schoenen uitkomt!

Hoe gaan jullie om met de commentaren van je redacteur?

Aanverwante blogposts

***

Illustraties via abonnement op iClipart

Mar 202017
 

Als je zelf een boek uitgeeft klinkt het net of je alles zelf moet doen. Maar niets is minder waar! De beste manier om zelf een boek uit te geven is om dit in samenwerking te doen met anderen: een team van experts die je om je heen verzamelt.
Maar wat voor mensen zijn dat dan?

Als schrijver ben je goed in schrijven, maar geef toe dat je niet alles kan. Je weet bijvoorbeeld perfect hoe je een fantasie wereld moet neerzetten in je boek, maar kun je ook die afstand creëren om te zien of je plot goed in elkaar zit? En je weet natuurlijk ook heel goed een vlotte dialoog te schrijven, maar die voorkant, kun je die wel zelf ontwerpen? En uiteraard zijn je hoofdpersonen de meest driedimensionale personen ooit, maar weet je wel hoe je daadwerkelijk een ebook in elkaar zet?

Gelukkig hoef je dat ook niet alleemaal zelf te weten. De kracht van de self-pubber zit hem er nu juist in dat ze contact zoeken met anderen die hen kunnen helpen. Dit kan zijn in de vorm van een betaalde opdracht, bijvoorbeeld voor het maken van een cover, of een ‘voor wat, hoort wat, constructie, waarbij jij iemand helpt met iets dat jij goed kan, waarvoor in ruil zij jou helpen met iets waar jij niet zo goed in bent.

Waaruit bestaat je team?
Het team van een self-pubber kan bestaan uit verschillende mensen, maar denk hierbij aan schrijfcoaches, redacteuren, proeflezers, illustratoren, binnenwerk designers e.d.
Het leuke is dat je niet perse in je eigen land hoeft te blijven. Vooral als je in het Engels schrijft is het juist goed een gedeelte van je team over de grenzen te zoeken.

Schrijfcoach en redacteur
Alhoewel de schrijfcoach en redacteur hier samen zijn genoemd, doen ze wel degelijk twee heel verschillende dingen.
De schrijfcoach begeleid de schrijver tijdens het schrijven en helpt met het vinden van een goed plot en driedimensionale hoofdpersonen. Een redacteur leest het boek als het klaar is en controleert of datgene wat de schrijver heeft bedacht (al dan niet met de schrijfcoach) inderdaad klopt en goed in elkaar zit.
Niet iedere schrijver heeft een schrijfcoach nodig (alhoewel ik het persoonlijk kan aanraden voor beginnend fictie schrijvers!), maar een redacteur is een must. Ga vroeg sparen, want zonder redacteur kom je nergens!

Proeflezers
Proeflezers zijn vrijwilligers die je boek doorlezen in de verschillende stadia daarvan. Persoonlijk had ik proeflezers voor de tweede versie en voor de vierde versie van mijn boek. Dit waren verschillende personen, zodat ik goede feedback kreeg over het plot, de spanningsopbouw e.d.
Proeflezers zijn geen professionals. Het is handig om ze een bepaalde tijd te geven om je boek te lezen en daarna een vragenlijst te geven.
En vergeet niet je proeflezers te noemen in je dankwoord achterin je boek!

Illustrator
Tenzij je een professioneel illustrator bent, is het slim niet zelf te gaan lopen klooien met het ontwerpen van je eigen voorkant.
De voorkant van je boek is een zeer belangrijk visitekaartje (en daarmee marketingtool) en moet perfect in elkaar zitten.
Je bent al aan het sparen voor de redacteur. Ga ook sparen voor de illustrator!
Een goede illustrator weet het genre van je boek precies uit te beelden en daarmee lok je lezers!

Binnenwerk designer
Het is mogelijk zelf je eigen ebook of paperback in elkaar te zetten. En als je schrijfbedrijf nog niet zo groot is, zul je dat ook wel doen. Toch is het in elkaar zetten van een ebook een vak apart, vooral omdat het ebook er op alle verschillende gadgets goed moet uitzien.
Datzelfde geldt voor je paperback. Een PDF creëren is te doen, zeker als je een programma als Windows Publisher hebt. Het is alleen wel een heleboel werk en persoonlijk ben ik nu op het punt aangekomen dat ik een binnenwerk designer in de arm heb genomen om mijn ebooks en paperbacks te creëren. Dat scheelt mij heel veel tijd, tijd die ik liever besteed aan schrijven of marketing.

Webdesigner
Je website is naast je boek je meest belangrijke visitekaartje naar de buitenwereld. Zorg dus dat deze goed in elkaar zit, met pakkende teksten en eventueel een blog.
In eerste instantie zul je waarschijnlijk zelf een website in elkaar zetten. Daar is niks mis mee. Houdt er rekening mee dat het goed in elkaar zetten van een website een hele kunst is. Daarom is het goed daar in verloop van de tijd een webdesigner voor in te huren. Vooral als je website populairder wordt en je schrijfbedrijf zich professioneel ontwikkeld. Dan is het belangrijk een goede professionele website te hebben. Je kunt dan echt niet meer wegkomen met een gratis website van Wix of een gratis WordPress blog.

Street team
Een Street team is een groep mensen die bestaat uit superfans. Wellicht hebben ze zich ooit aangemeld voor je mailinglist en ben je via de email steeds meer met hen in contact gekomen.
De mensen van je Street team zorgen dat jouw naamsbekendheid wordt vergroot door bijvoorbeeld reviews te plaatsen op hun blog, jouw nieuwsbrieven door te sturen aan vrienden en items te plaatsen op Facebook en Twitter.
Een officieel Street team kan veel voor je doen, maar zorg dat je hen zelf niet vergeet. Dit zijn vrijwilligers die van je boeken houden en het leuk vinden om met jouw in contact te staan. Zorg dus dat je exclusief voor hen dingen organiseert, zodat ze superfans blijven.

Virtuele assistent
Als je schrijfbedrijf zich uitbreidt zul je merken dat het moeilijker wordt om alles zelf te blijven doen. Een virtuele assistent kan je daarbij helpen.
Een virtuele assistent heeft toegang tot je email en FB page en houdt in de gaten wat daar allemaal gebeurd. Zijn er dingen waarvan de virtuele assistent vindt dat jij zelf op moet reageren, dat waarschuwt ze jou.
Het handige van een virtuele assistent (en dit is een echte persoon, geen robot…) is dat deze persoon het werk doet vanuit zijn of haar eigen huis. Contact is er via de email, chat of skype.
Het zal duidelijk zijn dat de klik met je een virtuele assistent goed moet zijn. Ook moet je deze persoon 100% kunnen vertrouwen, net als een manager zijn of haar assistent moet kunnen vertrouwen.

Het opbouwen van een team is niet zomaar klaar. Het kan best zijn dat er een paar jaar overheen gaat voor je de juiste groep mensen om je heen hebt verzamelt. Dat is geen probleem, want deze dingen nemen tijd.
Het kan bijvoorbeeld zijn dat je eerst geen geld genoeg hebt om al deze mensen tegelijkertijd in te huren. Maar wellicht kun je wel eentje inhuren en dan sparen voor de rest.
Misschien vindt je juist ook mensen die je vrijwillig willen helpen, of in ruil voor iets dat jij hen kan bieden. Ook dit kost tijd, omdat er wel een klik moet zijn, zodat ze aanvoelen wat jij met jouw verhalen wilt en er een goede samenwerking ontstaat.

Het kan een tijdje duren voor je je eigen perfecte team hebt gevonden. Maar heb je eenmaal deze connecties gelegd en ben je bereidt ervan te leren, dan kan het alleen maar zo zijn dat je boeken de beste worden die je kan produceren!

Aanverwante blogposts:

***

Illustraties via abonnement op iClipart

Mar 142017
 

Een veel gehoorde klacht van self-pubbers is dat familie en vrienden hun boeken niet willen lezen en kopen. Ik bergrijp dat, want als mens wil je graag waardering van degene die het dichts bij jou staan.
Maar als je er eens over na gaat denken: waarom zou je familie je boeken eigenlijk wél lezen?

De uitgave van je boek is een bijzonder gebeurtenis. Eindelijk heb je dan dat ‘kindje’ waar je zo lang aan hebt gewerkt in eigen handen. Je bent trots op het resultaat en wilt het graag met de wereld delen. Je schrijft een enthousiaste email aan alle contacten in je adresboek, plaatst ‘Koop mijn boek!’ posts op Facebook en gaat bovendien bij je meest naaste familie op bezoek om het boek trots te laten zien.
Je krijgt alom lof, maar de gehoopte verkopen blijven uit. Waarom?

Eerste boek
Nu zul je bij je eerste boek wellicht nog wel wat verkopen aan familie en vrienden. Ze zijn trots op je en willen je graag steunen. Helaas is het dan als schrijver gemakkelijk in de valkuil te stappen dat je familie en vrienden altijd je boeken zullen blijven kopen. Ze waren immers enthousiast?

Alweer een boek?
Bij je tweede boek zul je merken dat het enthousiasme van familie en vrienden af begint te nemen. Hoeveel ze ook van je houden, het wordt het steeds moeilijker waardering uit te spreken. Niet dat ze het niet knap van je vinden dat je schrijft, maar het begint ‘gewoon’ te worden. Dat eerste boek was iets bijzonders, maar nu is er al een tweede… Wellicht zal men zich verplicht voelen het tweede boek ook te kopen, maar of ze het ook daadwerkelijk gaan lezen?

Normaal
Bij alle boeken die na het tweede boek uitkomen, zul je gaan merken dat je niet veel meer verkoopt aan je familie en vrienden. Behalve wellicht aan je moeder, die vanzelfsprekend jouw hele oeuvre op de boekenplank wil hebben. Eigenlijk is het normaal geworden dat je schrijver bent. Net zoals het normaal is dat neef Piet automonteur is en Nichtje Frieda telefonist op het gemeentehuis.
Je bent niet bijzonder genoeg meer en bovendien schrijf je in een genre waar ze helemaal niet van houden. Van een andere schrijver die schrijft in een genre waar ze niet van houden zouden ze ook geen boeken kopen, dus waarom wel van jou?

Het bovenstaande proces is voor veel self-pubbers moeilijk om te begrijpen. Jouw boeken zijn het beste dat je ooit hebt geproduceerd en je bent er erg trots op. Waarom steunen ze je niet?
Maar uiteraard steunen ze je wél. Op hun eigen manier zijn ze echt wel trots op jou, alleen geven ze dat niet aan met het kopen en lezen van je verhalen.

Als beginnend self-pubber is het maar beter vroeg te weten dat de dag zal komen dat je familie en vrienden je boeken niet meer willen lezen. Daarmee voorkom je teleurstelling als de verkopen uitblijven. Maar dat wil niet zeggen dat je familie en vrienden niet trots op je zijn. Wat is een groter compliment dan dat ze het normaal zijn gaan vinden dat je schrijver bent?

Aanverwante blogpost:

***

Illustratie via abonnement op iClipart

 

Feb 282017
 

Je hebt altijd al een hekel gehad aan mensen die bij het minste of geringste een camera tevoorschijn toveren. Op zo’n moment wilt je het liefst hard wegrennen. En nu heb je een website en je weet dat je eigenlijk verplicht bent daar toch een foto van jezelf op te moeten hebben. Eêêêk.
Je pakt je camera en maakt snel een selfie. Dat is toch wel goed genoeg?

Nee, uiteraard is dat niet goed genoeg.
Je bent voor professionele redenen een website begonnen, waarom zou je hier dan een steek laten vallen? Stel dat een fan van je boeken je website bezoekt. Wil je deze de indruk geven dat je met verward haar en een slaperige kop achter je computer zit? Of stel dat een andere schrijver je website bezoekt in de hoop samen met jou een promotie te gaan doen voor jullie boeken. Die wil je toch niet afschrikken door een onprofessionele foto? Of stel dat een regisseur je website bezoek, omdat ie geïnteresseerd is van jouw boeken een tv-serie te maken? Zo’n kans wil je toch niet mislopen door een onscherpe selfie?

Het laten maken van een professionele foto is een must voor self-pubbers die geld willen gaan verdienen met hun schrijfbedrijf. En terwijl het idee van een fotoshoot je de koude rillingen geeft, kun je met wat research en een goede fotograaf een heel eind komen.

Waarom een professionele foto?
Veel schrijvers zitten stilletjes achter hun bureau hun boeken te schrijven en ze zouden het maar al te graag daarbij laten. Lekker anoniem. Maar als je geld wilt verdienen met je boeken, dan zul je op een gegeven moment toch naar buiten moeten gaan treden. En wel op een professionele manier.

Het hebben van een professionele foto is een waardevolle investering in je eigen bedrijf. Het geeft aan dat je serieus bent over je eigen werk en dat je dat ook zult zijn als je samenwerkingsverbanden aangaat met anderen. Want je bereidheid geld te investeren is een goed teken.

Ik ben bang voor de camera
Dat is toch iets waar je je, als is het maar tijdelijk, overheen zult moeten zetten. Een goede fotograaf stelt zijn of haar model gerust en gaandeweg een fotoshoot zul je bovendien merken dat het poseren steeds makkelijker gaat.

Misschien is het een idee om als vrouw een vrouwelijke fotograaf te nemen en als man een mannelijke? Dit zou er toe kunnen bijdragen dat je minder gespannen bent en je sneller op je gemak voelt.

Hoe vind ik een fotograaf?
Persoonlijk heb ik mijn fotograaf gevonden door mond-tot-mond reclame, wat eigenlijk een heel goede manier is. Mijn schoonzus had foto’s laten maken voor haar eigen bedrijf en die waren zo mooi dat ik dezelfde fotograaf wilde. Bovendien had ze een goede ervaring met de fotograaf tijdens de shoot, wat natuurlijk ook belangrijk is.
Als je de naam van een fotograaf doorkrijgt van iemand, vraag dan vooral door over de ervaringen die ze hadden met deze persoon, maar bezoek ook de website van de fotograaf om een idee te krijgen over hun portfolio en of hun stijl van fotograferen bij jou past.

Als je geen naam van een fotograaf hebt, zoek dan naar professionele fotografen in jouw buurt en bezoek hun websites. Stuur een mailtje of bel ze op om te kijken of zij inderdaad de juiste persoon voor jou zijn. Het is goed als er een klik is tussen de fotograaf en jij, want anders zul je te gespannen zijn tijdens de fotoshoot.

Bespreek je wensen
Het is belangrijk je fotograaf te laten weten wat je wensen zijn. Ik wilde foto’s laten maken voor zowel mijn non-fictie site als mijn fictie site, waar ik schrijf onder een pseudoniem.
Van te voren had ik al bedacht dat ik mijn non-fictie foto’s meer zakelijk wilde laten zijn en de fictie foto’s meer ‘kunstenaar’. Dat is ook omdat dit bij mijn fictie genre past.

Denk dus van te voren goed na over de sfeer die je de foto’s wilt laten uitstralen en bespreek dit vooraf met je fotograaf. Dan krijgen zij ook een goed idee van je wensen en kunnen ze samen met jou beslissen wat voor foto er moeten komen en waar de foto’s genomen gaan worden.

Het is ook goed om ‘ouside the box’ te denken wat betreft de foto’s die jij wilt. Bij mij speelden boeken uiteraard een grote rol. Het hebben van een aantal ‘speelsere’ foto’s kan helpen om je website net dat beetje extra te geven. Denk daarbij aan het omhoog gooien van een boek o.i.d. zodat je een ‘actiefoto’ krijgt.

Als je foto’s wilt hebben met verschillende uitstralingen, zoals ik, dan kun je tijdens de fotoshoot andere kleren aan doen om het verschil te benadrukken.

De fotoshoot
Omdat ik vanuit huis werk, zijn mijn professionele foto’s gemaakt bij mij in huis.
Voordat de fotograaf aan de slag ging hebben we eerst nog een gesprek gehad om alle wensen nogmaals te benadrukken. Ook liet zij zich inspireren door het interieur van mijn huis en zo kwamen we niet alleen tot goede achtergronden van mijn foto’s, maar ook tot een aantal leuke ‘outside the box’ foto’s.

Ik heb persoonlijk het geluk dat ik niet bang ben voor de camera en tijdens de shoot kon ik me al snel ontspannen. Maar ondanks dat was mijn fotograaf heel erg goed in staat mij gerust te stellen en kleine aanwijzingen te geven over het poseren.
Een goede professionele portretfotograaf zal het in zich hebben om zijn of haar modellen op hun gemak te stellen, dus blijf gewoon ademen, luister naar je fotograaf en geniet van het proces.

Mijn fotoshoot was niet alleen binnen, maar ook buiten. Dit was een hele uitdaging, aangezien het -5° was met een nog koudere oostenwind. Gelukkig konden we voor een beetje onderdak terecht bij de lokale kinderboerderij en zo zijn er een heel stel verschillende binnen én buitenfoto’s genomen.

De shoot duurde in totaal zo’n drie uur. Dit was inclusief het gesprek vooraf, het opzetten van de camera’s en mijn kledingwisselingen.
Als je maar één soort foto laat maken zal de shoot wellicht korter duren, maar reken in elk geval op zo’n twee uur.

Het leukste aan mijn fotoshoot vond ik het feit dat er twee creatieve personen bij elkaar komen die samen iets unieks creëren.

Het hebben van professionele foto’s op je website is belangrijk voor de uitstraling van jezelf en je schrijfbedrijf. Soms is het echter niet de investering die je parten speelt, maar het feit dat er foto’s gemaakt gaan worden. Een goede fotograaf leert je met je angsten om te gaan en zal een stel fantastische foto’s produceren waar je langere tijd plezier van hebt.

#

Mijn foto’s zijn genomen door Lyuda Stinissen, www.lsfotografie.nl

Aanverwante blogposts:

***

Illustratie via abonnement op iClipart